Verzoeker liep letsel op bij een verkeersongeval tussen zijn motor en een auto. Zijn eigen WAM-verzekeraar erkende aansprakelijkheid voor het ongeval. Verzoeker stelde vervolgens de WAM-verzekeraar van de automobilist aansprakelijk.

De rechtbank oordeelt dat verzoeker gebonden is aan de erkenning van aansprakelijkheid door zijn eigen verzekeraar. Allianz mocht die erkenning zo begrijpen dat deze zag op alle gevolgen van het ongeval. Daardoor kan verzoeker Allianz niet op grond van de WAM aanspreken. De rechtbank komt daarom niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van de aansprakelijkheid.

Verzoeker heeft tijdens zijn werk letsel opgelopen aan zijn voet nadat een luchtkanaal naar beneden is gevallen. Partijen verschillen van mening over de toedracht van het ongeval en de aansprakelijkheid van de werkgever.

Na een achteropaanrijding op de snelweg verzoekt het slachtoffer het gezamenlijk ingeschakelde deskundigenrapport bindend te verklaren. De rechtbank wijst dit toe: verzekeraar toonde geen zwaarwegende bezwaren aan tegen het rapport, waardoor causaal verband tussen ongeval en klachten vaststaat. Verzekeraar moet € 25.000,- voorschot betalen.

Schampschade (met snelheidsverschil), waarbij het de vraag is om verzoeker ten tijde van het ongeval in het aangereden voertuig zat (en dan ook letselschade kan claimen bij de aansprakelijke verzekeraar). In de visie van de rechtbank heeft verzoeker dit bewijs geleverd, wat maakt dat a.s.r. als aansprakelijke verzekeraar de schade van verzoeker moet betalen.

Een uitzendkracht viel van een gebrekkige stenen buitentrap van een vakantiewoning waarin hij verbleef. De rechtbank oordeelde dat de trap, met scheuren en een losliggende steen, niet voldeed aan de veiligheidseisen voor kort verblijvende huurders. Het vakantiepark is aansprakelijk op grond van artikel 6:174 BW.

Verzoekster is in 2016 aangereden en heeft letsel opgelopen. De aansprakelijkheid is erkend door verzekeraar NN. Nadien zijn meerdere medische expertises uitgevoerd, met tegenstrijdige conclusies over cognitieve klachten en het causaal verband met het ongeval.

De kern van het geschil is welk expertiserapport leidend is bij de schadebegroting.

De rechtbank oordeelt dat het neuropsychologisch rapport niet bindend is, omdat:

• het niet volgens de professionele richtlijnen tot stand is gekomen (gebrek aan validiteitstests),
• en het op essentiële punten haaks staat op het neurologisch rapport.

Wel acht de rechtbank het aannemelijk dat er klachten zijn, maar het causaal verband en de omvang zijn onvoldoende duidelijk. Daarom is een nieuwe gezamenlijke expertise nodig.

Verzoeker vorderde in een deelgeschil dat de rechtbank zou verklaren dat een vaststellingsovereenkomst uit 2017 geldig is. De rechtbank wees het verzoek af omdat een beslissing hierover niet kan bijdragen aan het bereiken van een schikking, nu er al een vaststellingsovereenkomst uit 2021 bestaat. Het verzoek leende zich daarom niet voor behandeling in deelgeschil.

Verweerder reed achterop de auto van verzoeker buiten de bebouwde kom. Verzoeker had zijn snelheid aangepast vanwege een overstekend dier. De rechtbank oordeelde dat verweerder een verkeersfout maakte door onvoldoende afstand te houden en niet adequaat te anticiperen op het gedrag van verzoeker.

Verzoekster was in opleiding tot chirurg toen zij na een medische fout van het ziekenhuis (de spiraal zat niet goed) ongewenst zwanger raakte van een derde kind. Aansprakelijkheid is erkend. Het deelgeschil gaat over de schadeomvang. De rechtbank oordeelt dat niet vastgesteld kan worden dat zij als gevolg van de zwangerschap haar opleiding niet heeft kunnen afronden, maar wel dat zij een kans daartoe (van 30%) heeft verloren.

Na een ernstig ongeval met blijvend hersen- en oogletsel verzoekt slachtoffer pm een extra voorschot. De rechtbank acht schade evident hoger dan betaald, past Rotterdamse Schaal en LOVCK toe (cumulatie letsel) en wijst €63.263,90 toe; onvoldoende onderbouwde posten worden afgewezen.